درمان هوميوپاتی و بيماری پمفيگوس ولگاريس: گزارش چند مورد

دکتر اميرمنصور شيرانی*- دکتر فهيمه موسوی**‌

*- استاديار گروه آموزشی بيماريهای دهان و تشخيص دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان.

**- دانشيار گروه آموزشی بيماريهای دهان و تشخيص دانشکده و عضو مرکز تحقيقات دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران.

چکيده

زمينه و هدف: پمفيگوس ولگاريس يک بيماری زخمی تاولی و اتوايميون مزمن است که پوست و مخاط را درگير مي‎نمايد. شيوع اين بيماری کم می‌باشد. داروهای مورد استفاده در درمان پمفيگوس عوارض زيادی دارند. در منابع هوميوپاتی درمانهايی برای اين بيماری مطرح شده است. هدف از اين مطالعه، بررسی اوليه تاثير درمان هوميوپاتی در بيماری پمفيگوس ولگاريس می‌باشد. معرفی مورد: در فاصله زمانی حدود 5/1 سال، دوازده بيمار جديد مبتلا به پمفيگوس ولگاريس که دارويی برای بيماريشان مصرف نمی‌کردند، شناسايی شدند. هفت بيمار با انجام درمان هوميوپاتی موافقت کردند. درمان هوميوپاتی در فاصله زمانی چهار هفته بين تشخيص اوليه و تشخيص نهايی که بيماران داروهای درمانی متداول را استفاده نمی‌کردند، تجويز شد تا کارايی درمان هوميوپاتی به تنهايی سنجيده شده و تداخلی با درمان متداول بيماری صورت نگيرد. بيماران در اين فاصله زمانی از جهت ميزان درد، احساس بهبودی و تعداد نواحی ابتلا مورد بررسی قرار گرفتند. در بيماران تحت درمان در دو بيمار پس‎رفت بالينی به طور واضح مشاهده شد و شش بيمار احساس بهبودی و کاهش درد و سوزش را بيان کردند. اين طور به نظر آمد که هوميوپاتی کارآيی درمان متداول را در کنترل بيماری ندارد، ولی شايد به توان از آن به همراه درمان متداول جهت کاهش درد و ميزان کورتون مصرفی و بهبود احساس در بيماران مبتلا به پمفيگوس استفاده کرد که اين امر نيازمند بررسيهای بيشتر می‌باشد.

کليد واژه‌ها: پمفيگوس ولگاريس – هوميوپاتی – درد – احساس بيمار – تعداد نواحی مبتلا

وصول مقاله: 28/11/1385 اصلاح نهايی: 4/6/1386 پذيرش مقاله: 24/7/1386

نويسنده مسئول: گروه آموزشی بيماريهای دهان و تشخيص دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

e.mail:am_shirani@dnt.mui..ac.ir