بررسی تأثير زاويه تراش ديواره های محوری دندان بر ميزان گير روکشهای کامل تاجی

دکتر فرحناز نجاتی دانش*– دکتر اميد صوابی* – دکتر رضا دارابی**

*- استاديار گروه آموزشی پروتزهای دندانی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان.

**- دستيار گروه آموزشی پروتزهای دندانی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی.

چکيده

زمينه و هدف: روکشهای کامل تاجی جهت ترميم دندانهای تخريب شده کاربرد فراوانی دارند. يکی از عواملی که بر روی بقا وکارايی اين ترميمها تأثير بسزايی دارد گير آنها مي‎باشد. گير روکشهای کامل، خود تحت تأثير عوامل متعددی مانند توازی ديواره‎های محوری دندان، نوع سمان مورد استفاده، فريم ريختگی و عوامل ديگر قرار دارد. هدف از اين مطالعه بررسی تأثير زاويه تقارب تراش دندان بر ميزان گير روکشهای کامل تاجی مي‎باشد. روش بررسی: جهت انجام اين بررسی که از نوع تجربی مي‎باشد 69 مدل برنجی به تقليد از تاج دندان تراش خورده با سه زاويه تراش شش، 12 و بيست درجه با استفاده ازدستگاه تراش نيمه خودکار تهيه شد به نحوی که طول تمامی نمونه‎ها هفت ميلي‎متر و قطر آنها در ناحيه قاعده شش‎ميلی متر بود. بر روی هر يک از اين داي‎ها يک روکش کامل تاجی ساخته و سمان شد. سپس روکشها به وسيله دستگاه اينسترون از داي‎ها جدا گرديده و نيروی گير برای هر يک ثبت شد. جهت تجزيه و تحليل آماری اطلاعات بدست آمده از آزمونهای ANOVA و Duncan استفاده گرديد. يافته‌ها:يافته‌ها نشان داد که ميزان گير در سه زاويه تراش به طور معني‎داری با يکديگر متفاوت بود (0005/0P<)، به نحوی که ميزان گير از شش درجه تقارب به بيست درجه تقريباً به يک چهارم تقليل يافت. همچنين بين زاويه تقارب و ميزان گير همبستگی معکوس وجود داشت. نتيجه‌گيری: ايجاد تقارب مطلوب برای حداکثر گير روکشهای کامل تاجی در دهان مشکل مي‎باشد از طرفی ايجاد تقارب برای سهولت کار الزامی است. بنابر اين ايجاد تقارب به هنگام تراش بايد با آگاهی از تأثير آن بر ميزان گير روکشهای کامل تاجی و در نظر قرار گرفتن ساير عوامل دخيل درگير انجام گيرد.

کليد واژه ها: روکش کامل تاجی - روکش - زاويه تقارب.