بررسی رابطه بين دياليز کليوی با وضعيت پريودنتال و پوسيدگی دندان

دکتر محمود قاسمی¹- دکتر شهناز اتابک²- دکتر نسترن نيکنام فرد³

1- دانشيار و سرپرست گروه آموزشی پريودنتولوژی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی (واحد تهران).

2- استاديار گروه آموزشی نفرولوژی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران.

3- دندانپزشک.

چکيده

زمينه و هدف: مطالعات مختلف بر روی شدت بيماريهای پريودنتال در مبتلايان به بيماری مزمن کليوی تحت درمان دياليز نتايج متناقضی را نشان داده است. هدف از اين مطالعه بررسی رابطه دياليز کليوی با وضعيت پريودنشيوم و DMFT در بيماران مراجعه کننده به سه بيمارستان شهر تهران بود. روش بررسی: در اين مطالعه Historical Cohort صد و بيست نفر در دو گروه شصت نفری شامل افراد تحت درمان همودياليز و افراد سالم انتخاب شدند. اين افراد از لحاظ سن، جنس و شاخص پلاک يکسان سازی شده بودند. بعد از گرفتن رضايت‌نامه و تکميل پرسشنامه دو شاخص PDI و DMFT مورد ارزيابی قرار گرفت. داده‌ها استخراج و با آزمون t مورد قضاوت آماری قرارگرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد کهDMFT بين دو گروه تفاوت معنی‌داری را ندارد (05/0> ) 3/68% از بيماران کليوی تحت دياليز دارای بيماری پريودنتيت يا از دست رفتن چسبندگی لثه می‌باشند، در حالی که اين ميزان در گروه شاهد 3/18% به دست آمد. همچنين 7/81% افراد سالم مورد مطالعه دارای ژنژيويت بودند که اين ميزان در افراد بيمار 7/31% مشاهده گرديد و اين تفاوتها از لحاظ آماری کاملاً معنی‌دار بودند.(0001/0< P) نتيجه‌گيری: شدت بيشتر بيماری پريودنتال مشاهده شده در گروه تحت درمان دياليز لزوم ملاحظات ويژه درمانی اين گونه افراد را نمايانتر ساخته است. پيشنهاد می‌گردد که معاينات منظم به برنامه درمانی اين افراد افزوده شود. کليد واژه‎ها: از دست رفتن چسبندگی – پريودنتيت – پوسيدگی دندان – دياليز کليوی.

وصول مقاله: 10/4/1386/1383 اصلاح نهايی: 19/10/1386 پذيرش مقاله: 27/3/1387/1385

نويسنده مسئول: گروه آموزشی پريودنتولوژی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی(واحد تهران)

e.mail:clinic@drmg.ir